Blijven schrijven

De laatste tijd merk ik dat ik niet meer kan stoppen met schrijven.
Misschien herken je het gevoel: dat je met iets rondloopt wat gezegd wil worden. Omdat het te belangrijk is om voor jezelf te houden.
Voor mij gaat dat over prikkels. Over wat ze met je doen, vanbinnen. Over kinderen en jongeren die overspoeld raken, terwijl niemand het lijkt te zien. Over volwassenen die al een leven lang ‘te gevoelig’, ‘te moe’ of ‘te druk’ zijn – en niet weten waarom.
Sensorische prikkelverwerking is het woord dat alles voor mij op zijn plaats liet vallen.
Als leerkracht, coach en mama zie ik dagelijks hoe gedrag onbegrepen blijft. Kinderen die blokkeren, overreageren of zich terugtrekken.
En heel vaak is het lichaam al aan het schreeuwen, lang voor het gedrag dat doet.
We praten vaak over de vijf zintuigen, maar eigenlijk hebben we er acht.
Naast zien, horen, ruiken, proeven en voelen zijn er ook beweging (vestibulair), houding, druk, spierspanning (proprioceptie), en interoceptie – het besef van wat er zich binnenin je lichaam afspeelt (zoals dorst, honger, spanning, nood aan rust).
Wanneer de verwerking van die prikkels verstoord is, heeft dat een enorme impact op leren, gedrag, emotieregulatie, energie, zelfs identiteit.
Daarom schrijf ik een boek. Over wat prikkels écht doen. Over kinderen, jongeren en volwassenen die een andere prikkelverwerking hebben — en wat ze nodig hebben. Over hoe we anders kunnen kijken, luisteren en reageren.
In de komende weken deel ik stukjes van dat proces hier. Fragmenten, voorbeelden uit de praktijk, inzichten. Misschien herken jij jezelf of iemand uit je omgeving.
En als jij ook in dit werkveld actief bent — in onderwijs, coaching, zorg of therapie — dan hoor ik heel graag van je.