Casus 1

Als we het hebben over sensorische prikkelverwerking, blijven we vaak hangen in theorie: zintuigen, types, gedragingen. Maar prikkels zijn altijd concreet. Ze kruipen in gewone situaties. In klaslokalen, gangen, refters, speelplaatsen.
Daarom deel ik in deze reeks echte, herkenbare casussen uit de praktijk. Omdat ze laten zien hoe sensorische prikkelverwerking zich toont in het dagelijks leven — en hoe we er met andere ogen naar kunnen leren kijken.
Vandaag: Tuur.
Tuur (8 jaar) zit in het derde leerjaar.
Hij is verstandig, is creatief en verbaal sterk. Maar elke middag na de speeltijd loopt het fout.
Hij komt onrustig terug naar binnen, klaagt over zijn klasgenoten, duwt iemand opzij, roept tegen de leerkracht of gooit zijn jas op de grond.
Soms volgt er een conflict, soms een straf, soms een time-out.
Als we alleen naar het gedrag kijken, dan zien we: Tuur is lastig, druk, onaangepast.
Maar als we zintuiglijk kijken, dan stellen we vragen als:
- Wat hoort Tuur op de speelplaats? (veel geroep, hoge tonen, fluitsignalen...)
- Wat voelt hij aan zijn lichaam? (veel kinderen dicht bij elkaar, onverwachte aanrakingen, fel licht...)
- Hoe verwerkt zijn brein al die input? (filtert hij die prikkels, of komt alles tegelijk binnen?)
Bij Tuur blijkt:
➤ Hij hoort álles. Elk piepje, elk geroep, elke windvlaag.
➤ Hij voelt zich snel fysiek onveilig tussen rennende kinderen.
➤ Hij weet niet hoe hij zichzelf tot rust kan brengen vóór hij weer naar binnen moet.
Vanuit dat inzicht zijn we kleine dingen gaan aanpassen:
✔ Hij kreeg een rustige plek in de klas bij het binnenkomen
✔ Hij mocht even ontprikkelen met een zacht sensorisch speeltje (fidget)
✔ We leerden hem herkennen wanneer het ‘te veel’ werd
En het gedrag? Dat veranderde vanzelf mee.
Casussen als deze tonen: gedrag is informatie.
Sensorische overbelasting is vaak de bron die we het snelst over het hoofd zien.
Werk jij met kinderen zoals Tuur?
Dan ben ik benieuwd naar jouw ervaringen of aanpak.