Casus 2

Sensorische prikkelverwerking is geen losstaand thema. Het is verweven in leren, gedrag, relaties en welzijn.
Door casussen te delen, wil ik laten zien hoe ‘kleine’ gedragingen vaak te maken hebben met een diepere zintuiglijke disbalans. Geen kind kiest ervoor om overprikkeld, afgeleid of teruggetrokken te zijn. Hun brein reageert.
Vandaag: Lena.
Lena (10 jaar) zit in het vijfde leerjaar.
Ze is slim, perfectionistisch en vriendelijk. Maar haar leerkracht signaleert dat ze zich moeilijk kan concentreren. Ze is vaak afgeleid, komt traag op gang en lijkt taken maar half te horen. Soms staart ze wat voor zich uit.
In het schoolrapport staat: “werkt te traag”, “mist instructies”, “lijkt niet betrokken”.
Maar wanneer ik Lena observeer, zie ik iets anders.
- Haar stoel kraakt zachtjes: ze wiebelt erop, zonder het zelf te beseffen.
- Ze friemelt constant aan haar mouw.
- Haar voeten glijden op en neer langs de stoelpoten.
Als ik haar vraag hoe ze zich voelt, zegt ze:
“Ik weet het niet… soms is mijn hoofd leeg, maar ook vol.”
Sensorisch bekeken
Lena is hooggevoelig voor geluiden. Ze hoort alles: fluisteringen, schuivende stoelen, tikkende pennen, het zoemen van de TL-lamp.
Tegelijk is ze een typische voeler volgens het model van Winnie Dunn: ze heeft een lage prikkeldrempel, maar reageert passief. Ze lijdt stilletjes.
Ze raakt overspoeld door prikkels, maar laat het niet merken. Geen boosheid, geen huilen, geen roep om hulp — alleen een stil brein dat dichtklapt.
We noemen dat ook wel bevriezen.
Wat kan werken voor Lena?
- Ze kreeg een koptelefoon met zachte achtergrondmuziek tijdens zelfstandig werk.
- Ze mocht een fidget gebruiken tijdens instructiemomenten.
- Af en toe rustmomenten inplannen doorheen de dag, op prikkelarme plekken op school.
- Er werd een rekker aan haar stoel gehangen waar ze mee haar voeten op kon wiebelen.
- Er wordt gebruik gemaakt van een timer om de tijd die haar nog rest voor een taak visueel voor te stellen.
Belangrijk: de aanpassingen waren klein. Maar het effect op haar focus en energie was groot.
Deze casus toont hoe je gedrag pas echt begrijpt als je het koppelt aan de binnenkant.
Concentratieproblemen zijn soms geen kwestie van wil, maar van prikkelbelasting.
Zie jij ook kinderen zoals Lena? Dan hoor ik graag hoe jij hen ondersteunt.