Soms wil je gewoon even... stilte.

Of een kamer zonder speelgoed. Zonder pratende mensen. Zonder zoemende apparaten.
Of zonder… verwachtingen.
Vandaag had ik er zo eentje.
Zo'n dag waarop alles nét iets harder binnenkomt.
Waarop m’n hoofd overloopt na een drukke werkdag op school, een thuiskomst vol verhalen van m’n kinderen, een mailbox vol vragen én nog een hoofd vol ideeën voor mijn boek.
En dan besef ik het opnieuw:
Die prikkelverwerking die ik zo vaak uitleg aan ouders, collega’s en leerlingen... die speelt ook bij mij.
Niet alleen bij kinderen met een label. Niet alleen in extreme gevallen.
Maar ook bij de mama die zichzelf even op pauze wil zetten.
Bij de leerkracht die geen vijf gesprekken tegelijk aankan.
Bij de coach die ruimte nodig heeft om écht te luisteren.
Als ik over prikkelverwerking spreek, dan gaat dat dus niet alleen over 'de ander'.
Het gaat ook over mezelf. Over mild zijn. Over signalen herkennen.
Over weten dat overprikkeling en onderprikkeling geen termen zijn uit de handboeken – maar uit het echte leven.
Herken jij dit ook soms?
Was jij vandaag ook vooral even gewoon… mens?